ตู้ปลาพีวีซีสำหรับฟาร์มปลา

ปลาดุกด่างอเมริกาเหนือ (ปลาดุก) เป็นหนึ่งในปลาดุกสายพันธุ์แรกที่ปลูกเชิงพาณิชย์

แม้ว่าฟาร์มในอเมริกาจะเพาะพันธุ์สายพันธุ์นี้มาตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1920 แต่อุตสาหกรรมนี้เริ่มต้นขึ้นทางตอนใต้ของสหรัฐอเมริกาอย่างแท้จริงในช่วงปลายทศวรรษ 1950

มันขยายจากอาร์คันซอไปจนถึงสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมิสซิสซิปปี้ทั้งหมด และด้วยการจัดตั้งโรงงานอาหารสัตว์ พื้นที่เพาะพันธุ์และสัตว์ที่จับได้ก็เติบโตอย่างต่อเนื่อง ในที่สุด โรงงานแปรรูปหลายแห่งก็ได้รับการพัฒนาทั่วทั้งภูมิภาค ส่งผลให้อุตสาหกรรมนี้กลายเป็นพลังทางเศรษฐกิจที่ไม่สามารถละเลยได้ ขณะนี้อุตสาหกรรมส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกากำลังเปลี่ยนไปสู่การผลิตปลาดุกด่างและปลาดุกสีน้ำเงินลูกผสม และวิธีการผลิตในบ่อปลาก็เริ่มเข้มข้นมากขึ้น

ปลาดุกด่างสามารถทนต่ออุณหภูมิที่หนาวเย็นในฤดูหนาวได้ ดังนั้นจึงแพร่หลายในประเทศเขตอบอุ่นในอเมริกาใต้ เอเชีย และยุโรป ในความเป็นจริง ตั้งแต่อายุประมาณ 2 ปี อุณหภูมิต่ำจะใช้เวลาหลายสัปดาห์ถึงหลายเดือนเพื่อกระตุ้นการเจริญเติบโตและการวางไข่ ในปี 1984 สัตว์ชนิดนี้ได้รับการแนะนำให้รู้จักกับประเทศจีน และการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในบ่อเริ่มขึ้นในปี 1988 และค่อยๆ เกิดการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำเชิงอุตสาหกรรมในประเทศจีน

ปลาดุกด่างเป็นทางเลือกใหม่สำหรับเกษตรกรผู้เลี้ยงปลาชาวจีนที่เลี้ยงในสภาพอากาศอบอุ่น ตั้งแต่ปี 2010 การผลิตปลาดุกด่างในประเทศจีนมีมากกว่าสายพันธุ์และลูกผสมในสหรัฐอเมริกา

ในทศวรรษที่ผ่านมา การผลิตปลาดุกด่างของจีนเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 200,000 ตันเล็กน้อยเป็นมากกว่า 300,000 ตัน นอกจากนี้ ปลาดุกสีน้ำเงินยังได้รับการแนะนำให้รู้จักกับประเทศจีนในช่วงทศวรรษ 1980 แต่จนถึงขณะนี้ การเพาะพันธุ์ปลาดุกสีน้ำเงินและปลาดุกด่างแบบลูกผสมยังไม่ได้รับการปลูกฝังอย่างกว้างขวาง

ปลาดุกพันธุ์ลูกผสมต่างจากปลาดุกบางชนิดที่เลี้ยงในเอเชียและแอฟริกาตรงที่ไม่ได้ใช้ออกซิเจนอย่างเต็มที่ ดังนั้นจึงไม่สามารถทนต่อภาวะขาดออกซิเจนเป็นเวลานานหรือรุนแรงได้ ซึ่งต้องใช้ความหนาแน่นของบ่อปลาสูง ผลผลิตโดยทั่วไปอยู่ที่ 8 ถึง 11 ตันต่อเฮกตาร์ต่อปี แต่มีรายงานว่าระบบบ่อหนาแน่นบางแห่งให้ผลผลิตเกือบ 17 ตันต่อเฮกตาร์

ผลผลิตปลานิลที่เลี้ยงในปี 2545 ทั่วโลกอยู่ที่ประมาณ 1,500,000 ตัน (1,500,000 ตันยาว; 1,700,000 ตันสั้น) ต่อปี โดยมีมูลค่าประมาณ 1.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณเท่ากัน ไปจนถึงปลาแซลมอนและปลาเทราท์

ต่างจากปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ปลานิลสามารถกินสาหร่ายหรืออาหารจากพืชได้ ซึ่งจะช่วยลดต้นทุนในการเลี้ยงปลานิล ลดแรงกดดันในการตกปลาสายพันธุ์เหยื่อ หลีกเลี่ยงสารพิษที่สะสมในระดับที่สูงขึ้นของห่วงโซ่อาหาร และทำให้ปลานิลเป็น "ไก่น้ำ" ที่ต้องการในการค้าขาย

เนื่องจากขนาดที่ใหญ่ การเติบโตอย่างรวดเร็ว และความอร่อย ปลาหมอสีนิลจึงเป็นจุดสนใจของความพยายามในการทำฟาร์มที่สำคัญ โดยเฉพาะ Oreochromis, Sarotherodon และ Tilapia หลากหลายสายพันธุ์ เช่นเดียวกับปลาขนาดใหญ่อื่นๆ พวกมันเป็นแหล่งโปรตีนที่ดีและเป็นที่นิยมในหมู่ประมงพื้นบ้านและการประมงเชิงพาณิชย์ การประมงดังกล่าวส่วนใหญ่พบครั้งแรกในแอฟริกา แต่ฟาร์มเลี้ยงปลากลางแจ้งในประเทศเขตร้อน เช่น ปาปัวนิวกินี ฟิลิปปินส์ และอินโดนีเซีย กำลังดำเนินการในทะเลสาบน้ำจืด ในเขตอบอุ่น การทำฟาร์มปลานิลต้องใช้พลังงานในการทำให้น้ำอุ่นจนถึงอุณหภูมิเขตร้อน วิธีหนึ่งใช้ความร้อนเหลือทิ้งจากโรงงานและโรงไฟฟ้า

วัสดุผ้าใบกันน้ำ PVC ของเรา:

ข้อได้เปรียบของเรา:

ใด ๆ ที่สนใจกรุณาติดต่อเรา:

reevoo@reevoo.net.cn

ป้ายกำกับยอดนิยม: ตู้ปลาพีวีซีสำหรับฟาร์มปลา จีน ผู้ผลิต ผู้จำหน่าย โรงงาน บริษัท ขายส่ง สินค้า